മരണത്തിൻ്റെയും പ്രണയത്തിൻ്റെയും സമയച്ചിറകുകളിലാണ് ഈ കവിതകൾ പാറിനടക്കുന്നത്. ഉണ്മയുടെയും ഇല്ലായ്‌മയുടെയും നിതാന്തമായ ദിഗംബരനടനം. തുമ്പികൾ പൂർവജന്മ സ്‌മൃതികളായും സ്വത്വത്തിൻ്റെ ഹതാശമായ പകർന്നാട്ടങ്ങളായും രൂപംമാറുന്നു. ആഴത്തിനുള്ളിലേക്ക് കൂപ്പുകുത്തുന്ന ഒരു മനുഷ്യൻ്റെ വിഹ്വലത ഇതിൻ്റെ സ്ഥായീഭാവമായി മാറുന്നു.